Poprzednio...
To będzie piękny ślub.
Przepraszam za kajdanki, pani ambasador.
Chcę wiedzieć wszystko o Amandzie Rosewater.
To jest Connor Lang.
Gdzie się urodziła, kim są jej bliscy,
z kim sypiała i co zje jutro na kolację.
- Quentin! - Zamknij się!
Jeśli chcesz wiedzieć, co się stało twojej matce, przyjdź do mnie.
Potrzebuję lekarza.
Nałóżcie rękawiczki.
Mamy epidemię.
ZAMKNIĘTE NA CZAS EPIDEMII
- Stój. -Witaj, Defiance.
Mówi Alak Tarr z Raider Radio, stacji nadającej ze szczytu Łuku.
Poproszono mnie, bym przekazał ważne informacje o zarazie.
- Maski chirurgiczne! -To gorączka krwotoczna,
- znana jako grypa I-Rat. - Kupujcie maski.
Przenoszą ją ludzie oraz Iratjanie, ale Iratjanie nie chorują.
Iratjanie i ludzie proszeni są o pozostanie w domach,
zachowanie spokoju i unikanie kontaktu z innymi.
Grypa rozprzestrzenia się przez kontakt skórny,
tak więc rękawiczki mogą się przydać, ale maski to strata pieniędzy,
tak więc nie wydawajcie ich na...
A wy jak tam? Maski sprzedaję!
Postarajcie się zachować spokój i unikajcie fizycznego kontaktu.
Jeśli czujecie się shtako, zgłoście się do namiotów medycznych na Bexar.
O mój Boże. To okropne.
- Ilu? - Sześć osób zmarło, 21 choruje.
Niech ktoś mu pomoże, szybko!
Co możemy zrobić?
Zatrzymać rozprzestrzenianie zarazy, pomagać chorym, liczyć na dotarcie leku.
Dotarcie leku?
Podobna zaraza wybuchła w zatoce.
Dawna znajoma, Eren Niden, pracowała nad nim miesiącami.
Przy odrobinie szczęścia któraś placówka przekaże wieści do San Francisco.
Doktor, tracimy ją!
- Spociłeś się? - Gorąco tutaj.
Podobno lek jest już w drodze.
Wielkie dzięki dla dobrych ludzi z San Francisco.
W międzyczasie posłuchajmy nieco Eine kleine zarazik.
Alak.
To wozy Republiki?
Tu Łuk Wjazdowy. Muszę porozmawiać z panią burmistrz.
Cześć.
Witam kumpli do picia.
Wyjaśnij mi coś.
Co robi garnizon Republiki Ziemi pod moim miastem?
Zaraza w kilka dni dotarła na drugi kraniec kraju.
Chcą ją zatrzymać, nim dotrze na wschód.
Trochę za późno. Pierwszy pacjent jechał z konwojem na wschód.
Został przechwycony i zneutralizowany.
Republika nakłada kwarantannę.
To nie są żarty.
Jeśli to zatrzyma zarazę,
Republika da umrzeć wszystkim ludziom w mieście, ze mną włącznie.
Gdy już wszyscy umrą, przejmie to miasto
wraz z kopalniami gulanitu.
Moglibyśmy wziąć broń i część maszyn górniczych
i przebić się przez barykadę.
Po to, by zarazić resztę Ameryki Północnej?
Republika to banda zimnych oportunistów,
- ale to nie znaczy, że się mylą. - Czyli nie ma nadziei?
Pani burmistrz, rada miasta panią prosi.
Zawsze jest nadzieja. Musimy o tym przypominać mieszkańcom.
Chodźmy.
Głupio zrobiłeś, że dałeś jej uciec, nie?
Owszem, głupio.
Ale się myli z tą nadzieją. Wkrótce wszyscy umrzemy.
To co, chcesz się napić?
- Nie, jestem na służbie. - Jak tam chcesz.
Brudni Iratjanie!
Wynoście się ze swoją zarazą!
Iratjańskie brudasy!
- Cofnąć się, umarlaki! - Nie!
Wracajcie, zanim się zarazicie.
- Jesteśmy odporni na zarazę. - Chyba że was pogryzę.
Rathus.
Mała Wilczyca.
Nizar.
- Zraniłaś mnie w rękę. - Przeżyjesz.
Jak się miewa Sukar?
Wciąż tkwi w odmętach snu.
Przyjechaliśmy tu po jego leki i zapasy.
Żołnierze Republiki Ziemi nie pozwalają nam opuścić miasta.
Nadeszła wielka zaraza.
Jeśli się rozprzestrzeni,
boję się, że ludzie znowu będą urządzać na nas łowy.
Mała Wilczyco, pomodlisz się z nami?
Modlitwa z rodziną to dla mnie zaszczyt.
Szesnaście osób zmarło, a w namiotach leży ile, trzydzieści?
Jak tak dalej pójdzie, nie dożyjemy końca kwarantanny.
Stróże prawa pilnują, by ludzie pozostawali w domach.
A co z Iratjanami? To oni są nosicielami zarazy.
- Tak jak ludzie. - To nie to samo.
Wy, ludzie, musicie w końcu zrozumieć prawdę o Iratjanach.
Przenoszą zarazki jak każdy, ale sami rzadko chorują.
- To prawda. - Nie.
Dlatego wśród innych wotańskich ras są znani jako nieczyści,
jako nosiciele plag.
Źródła ich reputacji tkwią nie tylko w dewocji, ale też w faktach.
Dlatego Iratjanie trzymają się swoich.
- Dlatego mój lud się z nimi nie zadaje. - To dobry powód.
Nasze miasto stać na więcej.
Iratjańscy nosiciele tygodniami zarażają innych, podczas gdy sami nie chorują.
Tak wybuchła ta epidemia. To się musi skończyć.
- Co proponujesz? - Zamkniesz Iratjan, zatrzymasz zarazę.
- Tymczasowo zamkniemy ich w kopalniach. - Poprosiliśmy ich, by zostali w domach.
Nie można im ufać. Czy Jeźdźcy kogokolwiek się słuchają?
- Rafe ma dobry pomysł. - Zgadzam się.
Ozin, wyciągnij głowę z tyłka Dataka i posłuchaj.
Wszyscy posłuchajcie.
Długo pracowaliśmy na to, by Jeźdźcy nam zaufali.
Mamy teraz pokój.
Jeśli uwięzimy zdrowych Iratjan, bo mogą być nosicielami chorób,
do wszystkich naszych kłopotów dojdzie zbrojne powstanie.
Amanda, ja mam dzieci.
Wysłanie Iratjan do kopalni ochroniłoby ich przed dewotami.
W ten sposób ich ochronimy. Wyświadczamy im przysługę.
Ochronimy?
W takim razie zróbmy głosowanie, zgoda?
Usłysz nas, o Idanyu z płomieni
Naszych braci dręczy burza
Uspokój wiatr i osusz deszcz
Pomóż nam stanąć znów na nogi
Irisa.
Mogę wejść na górę?
A więc chcecie nas aresztować.
Umieścić w odosobnieniu.
- Okej, w kwarantannie. - Nie jesteśmy chorzy.
Ale możecie być nosicielami wirusa.
Irisa, nie patrz tak na mnie. Wiesz, że to możliwe.
To trudny moment, a ty masz obowiązek utrzymania pokoju.
- Pewnie nie mówiłeś o tym Nolanowi. - Nie.
Naprawdę sądziłeś, że damy się wam zamknąć
jak jakieś zwierzęta?
Twoja pomoc by mi pomogła,
ale nie jest konieczna.
Spowolnię ich. Ty idź ukryć swoich ludzi.
- Moje miejsce jest przy tobie! - Rathus, zabierz go stąd!
Chodź, bracie. Ona wie, co robi. Uciekamy!
- Nie utrudniaj sprawy. - Nie zamierzam.
Ręce precz od niej!
Puszczaj ją.
- Zrobili ci krzywdę? - Nie.
A mnie o to nie zapytasz? Idiotka zepchnęła mnie z dachu.
Nie dałeś mi poinformować Nolana.
Coś mi się pomyliło.
Puść ją, Rafe, albo zacznę strzelać.
Długo sobie nie postrzelasz.
Nikt nie chce robić jej krzywdy, ale zrobimy, jeśli nie odłożysz broni.
Przemyśl to, Nolan.
Ludzie boją się, że umrą. Są zdesperowani.
Najlepiej będzie, jeśli Iratjanie znikną im z oczu.
- Powiedz ojcu, że wszystko gra. - To nie papuga.
Powiedz mu to. Musi to usłyszeć od ciebie.
Mają nad nami przewagę.
Odłóż broń.
Nie zawiodę cię. Nie tym razem.
Odłóż broń.
Dobra, jedziemy.
Nolan.
Oszalałeś?
Moja córka siedzi w kopalni z bandą tępaków, którzy mają ją za Tyfusową Mary.
Wiem, że to trudne. Ale rada mnie przegłosowała.
Muszę pogodzić się z jej decyzją, więc ty też musisz.
Tak? Cóż, Irisa i ja mamy swoją zasadę.
Jaką zasadę?
Żyjemy i umieramy razem.
- Będzie mnie oczekiwała. - Wcale nie.
Odbiło ci? Pocisz się. Nolan...
No i co z tego? Jest gorąco i się stresuję. Ty też się pocisz.
- Chodzi o Sukara. - Co?
Nie wybaczyła ci tego i czujesz się winny,
więc pokażesz jej, jakim jesteś świetnym ojcem, zabijając masę ludzi.
Zejdź mi z drogi, Amando.
Bo co, Nolanie, zastrzelisz mnie?
Nie chcę wam przerywać, ale...
Otrzymałam wiadomość z San Francisco.
Otrzymali mój sygnał alarmowy
i wysłali nam leki przy pomocy starej rakiety balistycznej.
- Mamy lekarstwo? - Mamy lekarstwo.
- Wypij herbatę. Postawi cię na nogi. - Czemu miałbym tego chcieć?
Bo jedziemy na wycieczkę, kochaniutki.
Zrzut z lekarstwem na zarazę czeka na nas na Złych Ziemiach.
Przekonasz swoich szefów, by nas przepuścili przez barykadę.
- Mandy... - Nie dotykaj mnie.
Zakręciło mi się tylko w głowie, okej?
- Idźcie. - Chodź.
Stróże prawa robią wszystko, by opanować sytuację.
W razie kłopotów zwróćcie się do najbliższego zastępcy.
Miejski zespół medyczny przekazał mi, że choroba ma kilka stopni rozwoju.
Stopień pierwszy to kaszel i potliwość, o czym już wszyscy wiemy.
Stopień drugi jest dużo poważniejszy. Nie da się przewidzieć, kiedy się zacznie.
Quentin, kochany.
Witaj.
- Nie powinnaś rzucić palenia? - Rak jest taki powolny.
Myślę, że zanim się rozwinie, zabije mnie coś ciekawszego.
Podobno śmierć podczas epidemii jest teraz modna.
O co chodzi? Nie przyszedłbyś tu, gdyby cię coś nie gnębiło.
Gdy byłaś u nas, mówiłaś, że wiesz, co się stało z moją matką.
Tak mówiłam.
Powiedz mi.
Przyszedłeś z pustymi rękami.
Chciałeś mnie sprawdzić.
Chcesz mieć pewność,
że moje informacje naprawdę są coś warte.
Zupełnie jak twój ojciec.
Jeśli coś wiesz, powiedz mi. Nie marnuj mojego czasu.
Tyle już go zmarnowałeś. Aż serce pęka na tę myśl.
Straciłeś tyle wieczorów ze swoją matką, Quentin.
Nie waż się marnować kolejnych.
Mama nie żyje.
Nieprawda.
Ojciec cię okłamał.
Przynieś mi rzecz, której szukam...
Rzecz, z powodu której zabiłeś pana Bircha...
a ja powiem ci, gdzie znajdziesz Pilar.
- Hej, wy. Idziemy. Ruszać się. - Tędy! Idźcie rzędem!
Ruszać się, mówię!
Ej! Idziemy.
Zróbcie miejsce w klatce. Mamy tu kolejnych.
Złapali innych?
Rozdzieliliśmy się, by zmylić pogoń.
Wydaje mi się, że nie złapali Nizara.
To dobrze.
Zagazują nas.
Co? Niemożliwe.
Kastitjanie tak zrobili podczas Wielkiej Diaspory.
Wrzucali nas do jaskini z chlorem.
Droga Irzu tworzy krąg.
Nolan na to nie pozwoli.
Nolan to tylko jeden człowiek.
Popełniasz błąd.
Mama żyje, Luke. Muszę się dowiedzieć, gdzie ona jest.
- Bez tego więcej mnie nie zobaczysz. - Domyślam się.
Nie dawaj jej tego, Quentin.
Halo?
Klatka piersiowa mnie pali. Tato, tak strasznie mnie boli.
Wkrótce będziemy mieli lekarstwo. Wyzdrowiejesz, skarbie.
Rafe, Quentin, zdrowi ludzie nie powinni tu przebywać.
Ona nas potrzebuje, Favi Tarr.
Gdzie jest doktor Yewll?
- Moja córka cierpi! - Leki przeciwbólowe się skończyły.
Weź to. To opioid ze starego świata z mojej kolekcji.
Na jakiś czas powinno jej przynieść ulgę.
Czy to jest uczciwe?
Daj jej to.
- Ciekawe, czy ją rozpoznam. - Kogo?
Mamę.
Nie mów tak. Wyzdrowiejesz.
Burmistrz zemdlała w biurze!
- Gorączka rośnie! - Zróbcie przejście.
To już stopień drugi. Podajcie mi płyny.
- Pocisz się. - Nic mi nie jest.
- Mówię poważnie. Wyglądasz jak shtako. - Przymkniesz się?
Jak chcesz.
- Amanda mówiła, że byłeś w armii. - Oddział sto pierwszy.
Wywiad. Tak, to służba na tyłach...
ale ty już to wiedziałeś.
- Nie winię cię. - Nie wszyscy możemy być bohaterami.
Amanda coś musiała w tobie widzieć.
- Jakiś czas widziała. - Jak długo?
Trzy lata. Dobrze nam się układało.
Jak to się skończyło?
Po co te wszystkie pytania?
Nie wiem. Zabijam czas. Staram się, by było miło.
Zdradziłeś ją.
- Tak uważasz? - Nie mam racji?
Wiesz co, nie chcę o tym rozmawiać.
Zdradziłeś ją.
Jeśli chcesz poderwać moją byłą, może to jej powinieneś się o to pytać.
Zaszła ze mną w ciążę.
Bałem się wychowywać dziecko w nowym świecie, ale na to byłem gotów.
Pochodzę z dużej irlandzkiej rodziny.
Obiady rodzinne w każdą niedzielę. Cieszyłem się.
I kochałem Amandę ponad wszystko.
Ale ona... sam nie wiem. Może się wystraszyła.
Usunęła dziecko bez mojej wiedzy.
Masz rację. To bardzo miła przejażdżka.
- Porozmawiam z nimi. - Zrobimy to razem.
Proszę zawrócić.
- Wróćcie do Defiance albo zginiecie. - Chcę widzieć wasze ręce.
Muszę porozmawiać z waszym dowódcą.
Tyle wystarczy, pani ambasador.
- Pułkownik Marsh. Miło pana widzieć. - Witaj, Connor. Bliżej nie podchodź.
Ambasador Tennety. Jestem Connor Lang. Wiele o pani słyszałem.
Żałuję, że spotykamy się w tak ciężkich okolicznościach.
Ja również. A teraz wracajcie do Defiance.
Trwa kwarantanna.
Dwa kliki stąd czeka na nas ładunek z lekami, prosto z San Francisco.
To może my wam go przywieziemy?
- Nie ufam ci. - Nie mogę was przepuścić.
Wasi snajperzy mają zasięg trzech klików, prawda?
Pojedziemy prosto do zrzutu, załadujemy wóz i wrócimy.
Jeśli skręcimy w złą stronę, możecie nas obu zastrzelić.
Stawka jest zbyt wysoka, Connor. Wybacz mi.
Zaraza nie może dotrzeć na wschodnie wybrzeże.
Wciąż macie nadzieję na sojusz z Defiance, prawda?
Wiesz, że tak, choć wasza burmistrz to utrudnia.
Ci, co przeżyją, zapamiętają, że nie dostali przez was lekarstwa.
Sam o to zadbam, by odpłacili Republice Ziemi.
W Dolinie Defiance mieszka 6000 ludzi.
Homo sapiens.
Jeśli nie dasz mi przywieźć im leku,
będziesz odpowiadał za ich śmierć.
Mam dość tego faceta. Sierżancie!
Spocznij!
Dobra, jedźcie. Ale cały czas będziecie obserwowani.
Dziękuję panu.
Nienawidzę tej suki.
Teraz naprawdę wyglądasz jak shtako.
Nic mi nie jest. Znajdźmy te leki.
- Dobra... - Robi się.
Jeszcze jedno łóżko.
Tutaj.
Bardzo dobrze.
- Weź ją... na zewnątrz. - Delikatnie.
- Prosto. - Przechodzę.
Twój mąż jest w radzie od sześciu tygodni.
Jest Kastitjaninem. Nie zachoruje.
Nie uważasz, że w takiej chwili miasto potrzebuje stabilizacji?
Daruj sobie.
Udało ci się wprowadzić Dataka do rady...
ale na tym koniec.
Rafe jest starszym członkiem rady.
Będzie pełnił obowiązki burmistrza podczas mojej rekonwalescencji.
Rozumiem.
Usłysz nas, o Idanyu z płomieni
Cicho tam.
Naszych braci dręczy burza
Kazał wam się zamknąć!
- Uspokój wiatr i osusz deszcz - Ej!
Oni się modlą za was i za resztę ludzi.
Nie prosiliśmy o wotańskie modły.
Koniec tego!
- Już! - Chodź, Gail. Zostaw ich.
Dosyć tego!
- Dosyć tego, mówię! - Chodź, Gail.
Cofnąć się! Już!
Z drogi! Cofnijcie się!
Nie podchodźcie tu!
Spokojnie.
Dalej, ruszać się!
Dobrze zatem.
Gdy twój ojciec przybył do Defiance, ty i twój brat byliście jeszcze mali.
Christie była wręcz niemowlakiem.
Wasza matka, Pilar, była chora.
Stary świat nazywał to chorobą dwubiegunową, ale teraz to tylko słowa.
Po upadku świata przestano produkować lek na tę chorobę.
Twój ojciec był zdesperowany.
W czasie wojny byłam kwatermistrzem
i wiedziałam, jak znaleźć... rzadkie przedmioty.
Dzięki pomocy Dataka Tarra
byliśmy w stanie trzymać biedną, delikatną Pilar w ryzach
dzięki litowi ze starego świata.
Rodzina McCawley była przeszczęśliwa. Wszystko było dobrze.
Aż z czasem lekarstwo przestało działać. To było nieuniknione.
Miało ponad dziesięć lat, więc nie było w tym nic dziwnego.
Nie muszę ci mówić, że dzisiejszy świat nie jest stworzony dla wrażliwych ludzi.
Stan Pilar się pogarszał, aż w końcu pewnego dnia wasz ojciec
zszedł na śniadanie i zobaczył, jak żona smaruje chleb dla dzieci
trutką na szczury.
Zastrzeliłby ją od razu...
ale go powstrzymałam.
Byliśmy wtedy kochankami.
Wiedziałam, że gdyby zabił matkę swoich dzieci, poczucie winy zjadłoby go żywcem
i zniszczyłoby naszą szansę na szczęście i bycie razem.
Nasz związek nie przetrwał próby czasu,
ale Pilar jakimś cudem przetrwała.
Gdzie ona jest?
W Mendocino.
Narysuję ci mapę, ale przedtem musisz mi oddać kartę.
Nie będzie ci potrzebna, gdy pojedziesz na zachód.
Ludzie doktor będą na nas czekać na tyłach namiotu.
Nolan, musisz się zatrzymać.
- Niby czemu? - Bo zaraz się przekręcisz.
- Natychmiast potrzebujesz zastrzyku. - Nie stanę. Tam umierają ludzie.
Wyładować leki. Zabieramy je z nami.
- Nigdy ci nie ufałem. - Wzajemnie, kolego.
Uważasz się za „ojca” Iratjanki, a mimo to
więzisz nas jak zwierzęta?
Mi też się to nie podoba, ale ludzie umierają.
Musimy dostarczyć lek do namiotu.
Lek zostanie dostarczony, gdy wezwiesz tu panią burmistrz i uwolnisz mój lud.
Gdy mój brat Rathus stanie przede mną.
Mam lepszy pomysł, wiecie?
Przekażecie lek medykom, uwolnimy Iratjan, a potem pójdziemy się napić.
- Nie piję z ludźmi. - Idziecie pić?
Dobry pomysł. Ja stawiam.
Wezwij panią burmistrz.
Zabierzcie to stąd.
Christie?
Wiem, że nie tak planowaliśmy nasz ślub...
ale trzymaj.
Panie McCawley, proszę mi wybaczyć, ale stróż prawa wzywa panią burmistrz.
Rafe, pozwól nam się tym zająć. Musisz być przy swojej córce.
Panie McCawley, burmistrz wyznaczyła pana na następcę.
Ty mała idiotko. Nie widzisz, że moja synowa choruje?
Zostaw naszą rodzinę w spokoju.
Witaj, Nolan. Gdzie jesteś?
- Stahma, daj komunikator Amandzie. - Pani burmistrz zachorowała.
Mąż przejął jej obowiązki.
Jak wygląda sytuacja? Gdzie jest lek?
Ja go mam.
I zniszczę go, jeśli nie spełnicie moich żądań.
Chcą Rathusa?
Shtako.
Nic z tego. Rathus nie żyje.
- Na trzy piekła, jak to się stało? - Górniczka się wystraszyła.
Wypuść Iratjan.
Wszystkich. Zaufaj mi.
Wypuść Iratjan.
Natychmiast.
Ten człowiek musi wziąć lek.
- Nie z mojej winy. - On umrze.
- Tu nie chodzi o mnie. - Wiedzą, co mają zrobić!
Przemyśl to jeszcze. Inaczej umrze wielu ludzi.
Daj mu jeden zastrzyk!
Czemu nie przyprowadzili Rathusa?
A ty to co za jeden?
Datak Tarr. Najkrócej mówiąc, jestem teraz burmistrzem.
Przyszedłem nieuzbrojony.
Spełniliśmy twoje żądania.
Wypuściliśmy Iratjan z kopalni.
Gdzie jest mój brat?
W kopalni doszło do starcia. Padły strzały.
Twój brat nie żyje.
Winię za to ludzi.
Wiele razy medytowałem nad tą sprawą
i doszedłem do wniosku, że bez nich ta planeta będzie lepsza.
Ta zaraza, ta plaga, oczyści ją niczym ogień.
To prezent od Rayetso, Irzu, wszystkich bogów Wotan.
Pierwszy krok na tej drodze do oczyszczenia...
polega na zniszczeniu leku.
Chcesz śmierci wszystkich ludzi w mieście?
Wydaje mi się, że to ludzie zazwyczaj mawiają...
„przetrwają najsilniejsi”.
Proszę.
Umarlak morderca! Poznaj swoją śmierć.
Błagaj o życie! Chcę to usłyszeć!
- Błagaj! - Proszę, nie.
Wiedz, jak bardzo ośmieszasz swoje liro
błagając o życie!
Śmiesz podnosić na mnie ręce?
Shtako!
Zarażone zwierzę!
Już po wszystkim.
Rozwiąż mnie.
Przykro mi, że musiałeś to widzieć.
To nie pasowało do mojego wizerunku.
No dalej, Nolan. Przestań udawać.
Niech będzie.
Tłumaczenie się z dwóch różowych trupów mogłoby być trudne.
Już po wszystkim.
Mam lek.
Młoda.
- Miałeś odpoczywać. - Wyśpię się po śmierci.
- Jesteś idiotą. - Wiem.
Internowanie Iratjan okazało się tragedią, którą razem przetrwaliśmy.
Byliśmy świadkami wielu aktów dobroci i odwagi,
ale dziś chciałabym wyróżnić dwójkę bohaterów.
Stróż prawa Nolan i Connor Lang
wyruszyli na Złe Ziemie, by przywieźć lekarstwo dla miasta.
Będziemy tęsknić za ambasadorem Langiem.
Chcę też podziękować Datakowi Tarrowi za to, że przejął me obowiązki,
gdy byłam chora, i ocalił nasz bezcenny lek.
Wszyscy przeżyliśmy straszliwe chwile.
Zależało od nich nasze życie. Dzięki temu lepiej poznaliśmy siebie.
Ja na pewno się czegoś nauczyłem.
Gdyby zapytać mieszkańców miasta, nazwaliby mnie samolubnym łajdakiem.
Nie chciałem się mieszać w niedawny kryzys.
Nie chciałem brać na siebie odpowiedzialności.
Szczerze mówiąc, chciałem, by dano mi spokój.
Ale moja kochana żona nie pozwoliła mi na to.
Nauczyła mnie, że nie mogę ignorować bólu widocznego w oczach sąsiadów.
Żona nauczyła mnie poczucia wspólnoty.
Pokazała, że nie ma większego zaszczytu niż służba innym.
To prawda, nie ma. Dziękuję ci, Datak...
Nie ma większego zaszczytu...
- niż pomoc mieszkańcom miasta. - Czemu mikrofon nie działa?
Dlatego też odrzucam swoje dotychczasowe postępowanie
i zgłaszam swoją kandydaturę na stanowisko burmistrza Defiance.
Mam nadzieję, że w tym mieście jest miejsce na zdrową rywalizację.
Oczywiście, Datak.
Z chęcią podejmę się tego wyzwania.
To miasto zasługuje na burmistrza,
który zrozumie potrzeby wotańskiej społeczności.
Nigdy więcej nie pozwolimy na gnębienie iratjańskich braci i sióstr.
To cię zabije...
i to dużo skuteczniej niż ten nędzny atak Wolgan.
To był pomysł Bircha.
Tak jak wyciek promieniowania w starym Saint Louis?
Błędy się zdarzają.
Jak zawsze jesteście głupi i lekkomyślni.
Dlatego przestałam dla was pracować.
Wiesz, on nie żyje. Birch.
Czyli ze starego gangu zostałyśmy tylko my dwie.
Wróć do mnie. Pomóż mi.
Nie zrobię tego sama. I jestem pewna, że ktoś mnie obserwuje.
Wybacz. Nie jestem zainteresowana.
Na pewno?
W końcu odnalazłam jeden z Kolowanów.
Który?
Złoty węzeł.
Gdzie on jest? Nicolette, zniszcz go, natychmiast.
Wiesz, że nie mogę tego zrobić.
- Wiesz, że oszalałaś? - Oszalej ze mną.
Razem możemy odmienić oblicze tej planety.
Odmienić oblicze czy zniszczyć?
Nie da się tworzyć bez zniszczenia.
Myślałam, że już to zrozumiałaś, doktor.
Tekst polski: Joanna Kaniewska